Nog 6 + 10 weken

(9 januari 07) Nog 6 + 10 weken

 9 Januari 07. Net mijn blok oefeningen weer gedaan en het gaat nog steeds goed. Het gaat vast wennen dat het goed gaat. Gisteren was het uitzitten van het debat, ondanks dat het een voedzame en amusante ervaring voor de geest was, nog teveel gevraagd.  Méér tussendoor bewegen is het devies.
Het is trouwens frappant hoeveel mensen er met een geschiedenis van rugklachten rodnlopen. 

De behandeling (fysio-therapie) zal waarschijnlijk nog zo'n 5-6 weken in beslag nemen. Daarna nog een week of 10 uitrevalideren.

Dat betekent dat ik de triathlon van Doetinchem (2e helft augustus) nog zou moeten kunnen halen............ De zwemtrainingen heb ik inmiddels weer opgepakt; de komende weken zijn het duurtrainingen. Gisteren na het inzwemmen 40 baantjes van 50 meter, elke 1m5s starten. (minuut over 2 banen, 5 sec rust). Ging prima, maar ik moest in de eerste 20 banen wel de handrem erop zetten om de tijden vlak te kunnen houden. Zit wel goed dus.

Het lopen gaat straks méér problemen opleveren. De vraag is hoe ik het scheuren van mijn kuitspieren kan voorkomen. Dat zien we nog wel.

Jan Ruys en Paul Siebers zijn alweer volop aant mountainbiken. Nog 10 weken, nog 10 weken jongens dan ga ik weer meedoen.........................

Hoera......weer aan de slag

Hoera,,,,,,,,,weer aan de slag

3e Kerstdag weer aan slag. Zeer bescheiden entrèe in het arbeidszame leven. Portier/toezichthouder gespeeld. Deurtje open, deurtje dicht en de vorderingen van het werk gadeslaan. De vloer van de kantine is nu geschrobd en in de (matte) was gezet. Ziet er strak uit,

4e Kertsdag volgde ook de verwachtte positive beoordeling van fysio Ron. Tuurlijk gevolgd door de waarschuwing "een hernia voel je pas als het te laat is..............." Dus voorlopig 'kalm' aan doe. Wandelen, wandelen, zwemmen en niet mountainbiken. Ik moet zien dat ik me de fietshouding van Bernard Hinault eigen maak en niet het kromme ruggetje van Van Impen bij voorbeeld.

Ik heb het gevoel dat ik weer terug ben.

Dank voor jullie medeleven, het maakte een eenzame strijd makkelijker.

 

 

Beterder

Beterder vrijdag 22 december

Dat het beter ging meende ik al te voelen. De bevestiging van de daadwerkelijke vooruitgang (ja, af en soms, heb je die bevestiging echt nodig) kwam gistermiddag van Ron. De rug zit weer op z'n plaats. Het ge-oefen werpt dus vruchten af.

Vandaag met "zitten" begonnen. Dat gaat. Opstaan ook. Mijn rug voelt wat "doof", beurs als het ware. De durf om zomaar te gaan zitten komt vanzelf weer. Voorlopig is horizontaal op de vloer nog mijn favoriete rusthouding. Het zal nu snel anders worden. Oefenen en oefenen.

Vandaag maar geen kerstafsluiting op het Julianaplein voor mij. Jammer. Erheen wandelen is geen punt, maar dan, zitten en staan is toch nog (heel even) uit den boze........

Prettige dagen collegae

 

 

Hoera !!!!!!!!!!!!!!

Wat een mega-verschilEten in mond
Ging ik gisternacht nog door het donkerste deel van mijn pijnlijk bestaan in de afgelopen weken. Vandaag gaat het als een speer.

Net terug van mijn 4e, nee 5e oefenrondje, lijkt alles weer patent te worden. En hoe herkenbaar zijn de verhalen (en de valkuilen) van mede-rugklachters! Ik zal netjes hun namen niet noemen.
Het geeft overigens een zwik energie als die pijn gemuilkorfd is. Het geeft weer ruimte om de draad, waar mogelijk, op te pakken.
nOISen en Gitte naar de bekende weg vragen of de door JanHenk gevraagde onderwijskaartkopieën al weg zijn (tuurlijk al lang gebeurd). Mailtjes beantwoorden.

En de bakkers gesproken natuurlijk. Hans en Richard staat druk kerstbroden te maken (zal wel een spektakel zijn met die twee). De voorbereidingen voor het volgende wedstrijdjaar zijn in gang gezet. Het thema wordt Circus.
Femie Raben en Mark Rademaker bereid gevonden om een schetsontwerp te maken voor het sierstuk. Ik krijg de concepten 1e week januari. Zéér benieuwd. Femie tekent uit de vrije pols terwijl Mark ("ik kan nog geen potlood vasthouden" zegt hij zelf) met zijn tekenprogramma's aan het werk gaat.

Zo nu weer een rondje lopen. Let op met het kerstlied van THT op mijn oren.

THT

Lees verder...

Rampennacht ma/di

En toen ging het fout. Goed fout.
Ik merkte het toen ik naar bed wilde gaan. Een snijdende pijn.
Gauw wat oefeningen doen. Jaja alsof dat helpt.
Tergkijkend was het een waas van bijtende snijdende pijnkrampen, overgeven, rondkruipen op zoek naar een dragelijke houding. Vergeet het maar. Éen, twee, drie, zes pijnstillers. Het woord alleen was al een aanfluiting. Niets hielp.
Dan duurt de nacht medogeloos lang, op zoek naar verlichting, rust, slaap. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kan me -gelukkig- niet herinneren dat ik ooit zo'n pijn heb gehad.

Potverdomme, terug naar af. Gewoon omdat ik een uurtje op m'n zij heb liggen kletsen met mijn hoofd steunend op mijn hand. Ik had beter moeten weten. Als je niks voelt in een twijfelachtige houding kan dat juist de doodsteek zijn. Er zit géén gevoel in die tussenwervelschijven. Je voelt alleen het resultaat van de schade.
Juist, als het te laat is.

Ron gebeld, die was gelukkig al even stellig. Géén uistraling in de benen? Tja, dan is de "pudding" opnieuw in beweging gekomen. Begin maar weer, kalm aan. Kalm aan.

En vandaag ging het dan ook ras beter. Ik loop alweer even hard als jij Bert. Het is dus wel een stap achteruit geweest.............
Dag kerstbijeenkomst, dag kerstafsluiting, dag verjaardag van Pa, dag verjaardag van Wim, dag ..dag..dag

Maar.......................... ik kreeg wel een mooi kerststuk van mijn GC-collegae. Tenks. Anja belde, Ton belde, de Cale belde.
Hé Henk de groeten!.

De vierde buikspier

Maandagavond, de vierde buikspier

Stokkestoel geprobeerd bij het eten. Helaas niet het gehoopte resultaat. Zitten doet nog zeer en het weer opstaan is een kriem. Te vroeg zeker. Straks even met Ron over hebben.

Ron Willing, de fysiotherapeut, is er. Luistert, kijkt, voelt, legt uit.
Zie het verhaal overde vierde buikspier.

'sAvond lekker liggen kletsen met Louis, lachen over zijn hockeymeiden en verbazing over voortdurende bedrijfsexpansie in zijn werk. Vooral de filosofie erachter en de aapak is bijzonder om te beluisteren en te bespreken. Altijd weer genieten van gezonde haagse bluf. Alleen had is niet zo moeten gaan liggen.........

De vierde buikspier.....

Lees verder...

Maandag 18 december

Maandag 18 december

Vroeg, wat heet vroeg, opgestaan tegelijk met de rest van de bende. Kan niet anders. Uitslapen is er niet bij. Wie moet er anders mijn sokken aantrekken? Ikke niet. Daar kan ik nog in geen honderd jaar zelf bij. En met dit weer met blote voeten in mijn Crocs? Dacht ik niet. Alhoewel.....Jip stelde voor om vandaag allebei te spijelen. Die meid is hondsmoe. Ze ligt alweer bijna te slapen, tegen mij aan, op haar dagelijkse ochtenritueelplekje. Maar ja, wat zeg je dan. Kan niet Jip.
Dus opstaan.
Als een krakende wagen die in beweging komt en dat doet nog steeds verrot zeer. Gauw brood smeren voor de blagen en voor En, douchen, En wegkussen en dan kinderen en papasokken.
Pelle ging er deze keer me aan de slag. Lachen dus. Maar we hebben het gered, net op tijd dat wel. De kinderen naar school, ik oefenen.

Telefoon, vergeten mee te nemen om bij mij neer te leggen. Vóórdat ik erbij ben is het alweer gedaan. "Ze" bellen wel terug.
Het lopen gaat beter merk ik. Moest ik gisteren nog oppassen met oversteken van de Terborgseweg met de fietsersverkeerslichten, vandaag haal ik het zonder dat de auto's op de rem moeten. Hé ik word echt wel snel !!!
'ff laptoppen en tweede serie oefeningen en wandelen.
Als ik daarvan terug kom is Oma er al. Prompt gaat de telefoon, De juf van Jip, Jip is "ziek". Oma zit al in de auto. Handig zo'n Oma.
Gauw met een doodmoeie Jip naar bed. Even slapen. Pijn zat vandaag.

'sMiddags  gaat het beter, alweer een kilometer.
Vanavond komt Ron. Vol goede moed bel ik En om mijn Stokke-stoel van mijn werk te halen. Daar kan ik vast op zitten.
Prompt belt Ton (grote chef, zoals Ela zegt) weer om mij met zijn gebruikelijke positieve humor een hart onder de riem te steken.

Hernia, hoe overleef ik een

Zondagmorgen 10 december.

Spullen bijelkaar gelegd om te gaan mountainbiken. Het is 2 graden buiten. Mijn thermosokken vallen op de grond en ik buk me..........KLENG...... alsof de bliksem inslaat in mijn onderrug. Ik kom met veel moeite enigszinds recht. Knetterend de naam van onze lieve heerke gebruiken helpt ook al niet. Janken ook niet, al tromen de tranen vanzelf. MonDieu wat doet dat gemeen zer.
Tegen beter weten in stap ik onder een hete douche. Misschien kan ik dan toch nog gaan biken. Het Montferland wacht. Hopeloos. Ik verbreng de dag kruipend en plat op mijn rug in bed. "Mijn" hernia uit 2004 is terug. sMiddags meteen Ron, de fysiotherapeut, gebeld. sAvonds mijn werk afgebeld.

 

Maandag 11 december

Liggen en pijn lijden. Naar het toilet gaan (is beneden) duurt 25 minuten. Ron fysio belt terug. 48 uurs protocol is van toepassing. Rust om de zwelling en ontstekingsreactie tegen te gaan en toch zoveel mogelijk bewegen. Spiermassa neemt nou eenmaal razendsnel af wanneer de spieren niet aangesproken worden. Verdomme, geen zwemmen, geen biken, geen lopen. Ik zou dit jaar de triathlon van Doetinchem weer mee gaan doen. Verdomme.
Huisarts gebeld, Clementien leeft mee, maar kan niets doen. Toch maar een zware pijnstiller.
En hoe moet ik nou m'n kont afvegen als ik ben geweest. Het is gewoon terug naar af.

 

Dinsdag 12 december

Gewoon AUW
Ron fysio meldt zich. Hij komt donderdag (=morgen) om samen een behandelingsplan op te stellen. Tot dan "Actieve Rust" nemen. Alsof ik tot méér in staat ben. Ik kruip voorname
lijk en "loop" (het mag de naam echt niet hebben) op krukken.

 

Woensdag 13 dcember

De woensdag voegt niks toe. Behalve dan dat Anton de naam van mijn kwaal heeft verbouwd tot Ernia en dat de jongens zich met z'n tweeën hebben opgeworpen als mijn vervanger. Bennie "hoofd" en Anton "bedrijfsvoering". Of ik mijn salaris maar wil overmaken. Auw lachen doet ook al zeer. Gottegotetgot

 

Donderdag 14 december

Het eerste positieve geluid. De eerste onderzoeksanalyse duidt erop dat de hernia terug in z'n hok is. Met andere woorden dat de dempingsmasa weer terug gefloept is in z'n elastieke kraakbeense banden. Als dat nou eens bewarheid gaat worden!!
We beginnen weer met de eerste serie rugoefeningen waar ik me de komende dagen op kan storten;

  1. Op de rug liggend beurtelings knieën letterlijk optrekken naar de borst
  2. Op de rug liggend met opgetrokken knieën beurtelings naar links en rechts zwaaien
  3. Op de rug liggen met opgetrokken knieën holle rug maken door buik omhoog te drukken
  4. Op handen en knieën rug beurtelings hol en bol maken.
  5. Wandelen, in marstempo, met inzet van zwaaiende armen.

 

Vrijdag 15 december

Eerst een laptop regelen. Ted van ICT bellen. We hebben er nog een staan in de SER.
Wordt meteen in orde gemaakt door Ted (voorzien van programma voor VPN-verbindig) en bezorgd door Bennie. Wat een luxe, ik kan on-line!! (duurde natuurlijk even voordat ik wachtwoord van het draadloze netwerk weer gevonden had). Bedankt mannen. Vet cool. Kan ik tussen de oefeningen door plat op mijn buik inloggen en "wat" doen. Voelt minder nutteloos en minder uitzichtsloos. En.......ik krijg me daar een paar nekspieren van dat omhoog loeren, net als de Hulk.

De oefeningen, 1tm4 in series van 4x gevolgd door een sevige wandeling. Voorlopig elk 1,5 uur.

Gaat het echt beter of wil ik dat alleen maar? Geen nood, elke overmoedige gedachte wordt door de rugzenuw secuur en direct wegesneden.  Sodeju wat doet dat zeer. Ik vertrouw m'n eigen lijf niet meer.

 

Zaterdag 16 december

Vandaag heeft Jip 3 voorstellingen (mo, mi, av) met de selectie van de turnvereniging. Vet vet balen dat ik dat niet zien kan.

Ik verbreng de dag met oefenen, oefenen, oefenen, oefenen.

 

Zondag 17 december

En dan te bedenken dat ik had kunnen gaan mountainbiken! Het is er echt weer voor. Het voelt alsof ik nooit meer aan de gang kom.